حال حواسم خوب نیست

دلم یک جراحی طولانی می خواهد

درست روی آن نقطه از حواسم که رو به توست...

چشمهایت را ببند

تا دیگر دست زندگی به من نرسد

در شهر چشمهای توحوضیست،

که عجیب دوستش دارم....

خدایا

می خواهم ببینمت

طبقه ی چندم آسانسور را فشار دهم؟....

شب ها یادم می افتد

که ما هی ام

قرمز

و کوچولو

قصد کرده ام امشب تو را خواب ببینم

که یادت آمده

 تُنگ بودی

بلوری

و مهربان

تُنگ بلوری مهربان من،

محکم احاطه ام کن

آنقدر که قصه ها خوابم کنند....

نم پس نمیده این بغض

 برش میدارمُ میبرم زیر دوش

شاید  سر عقل بیاد

خدایا

دلم عجیب گریه می خواد

تو بیا واسطه شو....

باید که سوسنی را فقط با تو تجربه کرد

یا آن سبز یشم را که در آغوش برگ ها ست

و صورتی های یک لبخند ۲نفره را هم

وقتی کنار من، در قاب نقره ای  خدا می ایستی

و سهم من از دست هایت 

همان گندم زار طلائی ست

که از باغچه ی این اردیبهشت سر درآورده ...

درخت شدی ، درخت امن من

و من زیر سایه ات

زیبا شدم

گل دادم

سرخ

چون انار

باز حکم فصل ها،

"بهار" شد

و حکم تو "دل"

بهارازبام اسفند افتاده در دامان عالم

و تو از بام قصه ها در آغوش این دل

 هوایی شده ام در بازی این حکم ها

برای فتح باران های با تو

برای موهایی آشفته در باد

برای افسون مهتاب در اردیبهشتی دور....

و خدا مرا روایت کرد

و من از تماشای گلی در دوردست

"مریم" شدم

 و اینک سالهای بی شماری را مریم ام

همچون سپیدار که سالهاست با سایه اش سپیدار است

آنسان که  گریه را

ماه را

خدا را می آموختم

مریم بودم...

یک مریم ناتمام دور

که هر اسفند،

نزدیک می شود

نزدیک تر به تمام شدنش ....

 اسفند نوشت : تولدت مبارک "مریم " تجربه های عجیب پربرف...

میزان ماه مهربانی های تو که، نیست

اسفند دستهای من

تا منهای دلتنگی های خودش پیش میرود

برف می بارد،

برف

در سرزمین خسته ی این رویاها

وآدم برفی این چشم ها

چقدر دلشان می خواهد این شعر را

  با تو درمیان بگذارند...